Na bezrybiu i rak ryba.

Na dwoje babka wróżyła.

Na złodzieju czapka gore.

Natura ciągnie wilka do lasu.

Nauka to potęgi klucz.

Nie chwal dnia przed zachodem słońca.

Nie czyń drugiemu, co tobie niemiłe.

Nie kijem (go), to pałką.

Nie ma dymu bez ognia.

Nie ma róży bez kolców.

Nie od razu Kraków zbudowano.

Nie święci garnki lepią.

Nie szata zdobi człowieka.

Nie taki diabeł straszny, jak go malują.

Nie wszystko złoto, co się świeci.

Niedaleko pada jabłko od jabłoni.

Nieraz tez zima i na końcu wiosny.

Nikt nie jest prorokiem we własnym kraju.

Nosił wilk razy kilka, ponieśli i wilka.

Nowy Rok jaki, cały rok taki.

Siej na świętego Norberta, będzie jęczmienia sterta.

Definicja

Przysłowia to tzw. złote myśli przekazywane ustnie z pokolenia na pokolenie, które w metaforyczny sposób wyrażają pewne prawdy ogólne o życiu codziennym, historii i kulturze, są one zwykle charakterystyczne dla danego kraju bądź regionu. Nauka o przysłowiach to przysłowioznawstwo. Każde przysłowie niesie ze sobą jakieś przesłanie oraz sens moralny, o którym człowiek powinien pamiętać.

Historia

Przysłowia zostały wprowadzone do języka polskiego przez Andrzeja Maksymiliana Fredro. Dawno temu przysłowia były określane jako przypowieści bądź porzekadła. Pierwszym odnotowanym zbiorem Przysów polskich „Proverbiorum Polonicorum” Salomona Rysińskiego.