Głupi dwa razy traci.

Gdzie dwóch się bije, trzeci korzysta.

Gdzie kucharek sześć, tam nie ma co jeść.

Gadać z nim – to jak plewy młócić.

Gadał dziad do obrazu, a obraz doń ani razu.

Gdy kota nie ma, myszy harcują.

Gdy kwiecień chmurny, a maj z wiatrami – dobry rok przed nami.

Gdy luty zimny i suchy, sierpień będzie gorący.

Gdy pada w dniu świętej Anny, pada aż do Zuzanny.

Gdy się człowiek spieszy, to się diabeł cieszy.

Gdy pszczoła w kwietniu nieruchliwa – wiosna mokra bywa.

Gdy Wielki Piątek ponury, Wielkanoc bez chmury.

Gdyby babcia miała wąsy, to by była dziadkiem.

Gdyby kózka nie skakała, toby nóżki nie złamała.

Gdzie drwa rąbią, tam wióry lecą.

Gdzie głowa rządzi, tam człowiek nie błądzi.

Głowa warta kapelusza, a kapelusz wart niewiele.

Głupi marzy o bogactwie, a mądry o szczęściu.

Głupiego i bieda nie nauczy rozumu.

Głupota ludzka nie ma granic.

Gorzkie lekarstwo słodko leczy.

Gość w dom, Bóg w dom.

Definicja

Przysłowia to tzw. złote myśli przekazywane ustnie z pokolenia na pokolenie, które w metaforyczny sposób wyrażają pewne prawdy ogólne o życiu codziennym, historii i kulturze, są one zwykle charakterystyczne dla danego kraju bądź regionu. Nauka o przysłowiach to przysłowioznawstwo. Każde przysłowie niesie ze sobą jakieś przesłanie oraz sens moralny, o którym człowiek powinien pamiętać.

Historia

Przysłowia zostały wprowadzone do języka polskiego przez Andrzeja Maksymiliana Fredro. Dawno temu przysłowia były określane jako przypowieści bądź porzekadła. Pierwszym odnotowanym zbiorem Przysów polskich „Proverbiorum Polonicorum” Salomona Rysińskiego.