Ciasno w głowie, przestronno w gębie.

Cicha woda brzegi rwie.

Cena w mieszek nie idzie.

Chata bogata nie węgłami, ale pierogami.

Chcącego trudno zatrzymać.

Chcącemu krzywda nie bywa.

Chcieć to móc.

Chciwego nie nasycisz.

Chciwemu i pół świata mało.

Chciwość nie ma końca.

Chciwy dwa razy traci.

Chęci dobre, ale ciało mdłe.

Co cię nie zabije, to cię wzmocni.

Co dobre szybko się kończy.

Co komu pisane, to go nie minie.

Co powiesz w sekrecie, to wiedzą w całym powiecie.

Co się nie najesz, to się i nie naliżesz.

Co się odwlecze to nie uciecze.

Co się źle zaczyna, to się dobrze kończy.

Co w kobiecym sercu na dnie, to i diabeł nie odgadnie.

Co wolno wojewodzie, to nie Tobie mały smrodzie.

Co za dużo – to niezdrowo.

Co zima przychłodzi, lato wynagrodzi.

Czas leczy rany.

Czego Jaś się nie nauczy, Jan nie będzie umiał.

Czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal.

Czego nie można zmienić, to trzeba polubić.

Czego się nauczymy, tego nam nikt nie wydrze.

Czego wiosna nie zasiała – jesień nie urodzi.

Czym chata bogata, tym rada.

Człowiek dla drugich ma rozum, a dla siebie głupi.

Człowiek się uczy na własnych błędach.

Człowiek uczy się przez całe życie, z wyjątkiem lat szkolnych.

Dla chcącegi nie ma nic trodnego.

Kiedy na świętą Cecylię grzmi, rolnik o dobrym roku śni.

Definicja

Przysłowia to tzw. złote myśli przekazywane ustnie z pokolenia na pokolenie, które w metaforyczny sposób wyrażają pewne prawdy ogólne o życiu codziennym, historii i kulturze, są one zwykle charakterystyczne dla danego kraju bądź regionu. Nauka o przysłowiach to przysłowioznawstwo. Każde przysłowie niesie ze sobą jakieś przesłanie oraz sens moralny, o którym człowiek powinien pamiętać.

Historia

Przysłowia zostały wprowadzone do języka polskiego przez Andrzeja Maksymiliana Fredro. Dawno temu przysłowia były określane jako przypowieści bądź porzekadła. Pierwszym odnotowanym zbiorem Przysów polskich „Proverbiorum Polonicorum” Salomona Rysińskiego.