Apetyt rośnie w miarę jedzenia.

Aby do wiosny!

Adam cóż by poradził, gdyby Bóg w raju Ewy nie posadził.

A co po czyjej wielkości, jak nie ma w głowie mądrości.

A kto z nami nie wypije – tego we dwa kije.

Aksamity, atłasy sławy nie czynią.

Albo rybki, albo akwarium.

Ani Antoni na morzu wiatru nie dogoni.

Atak jest najlepszą obroną.

Ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało.

Chleb świętej Agaty od ognia strzeże chaty.

Do ciężkiej Anielki.

Do nagłej i niespodziewanej Anielki.

Gdy w adwencie szadź na drzewach się pokazuje, to rok urodzajny nam zwiastuje.

Jak się Adam z Ewą zgłosi, tak się koniec grudnia nosi.

Jeśli na Agnieszkę pochmurno, to o len nietrudno, a jeśli jasno, to o len ciasno.

Na świętą Agnieszkę wychodzi woda na ścieżkę.

Nie jedna panna ma na imię Anna.

Nie pomoże atłas, kiedy w brzuch nie natkasz.

Od świętej Anki zimne poranki.

Począwszy od Adama, to każdy człowiek kłama.

Po świętej Agacie widzimy muchy w chacie.

Skromna jest święta Agnieszka, a diabeł w niej mieszka.

Święta Agnieszka wypuszcza wkowronka z mieszka.

W dzień Agaty, jeśli słonko przez okienko zajrzy do chaty, to wiosenka na świat spogląda zza zimowej kraty.

Definicja

Przysłowia to tzw. złote myśli przekazywane ustnie z pokolenia na pokolenie, które w metaforyczny sposób wyrażają pewne prawdy ogólne o życiu codziennym, historii i kulturze, są one zwykle charakterystyczne dla danego kraju bądź regionu. Nauka o przysłowiach to przysłowioznawstwo. Każde przysłowie niesie ze sobą jakieś przesłanie oraz sens moralny, o którym człowiek powinien pamiętać.

Historia

Przysłowia zostały wprowadzone do języka polskiego przez Andrzeja Maksymiliana Fredro. Dawno temu przysłowia były określane jako przypowieści bądź porzekadła. Pierwszym odnotowanym zbiorem Przysów polskich „Proverbiorum Polonicorum” Salomona Rysińskiego.